چو بشنيد پيران غمى گشت سخت * بيامد بر شاه خورشيد بخت به دو گفت كين مرد برنا و تيز * همى بر تن خويش دارد ستيز همى در گمان افتد از نام خويش * نينديشد از كار فرجام خويش [ كسى سوى دوزخ نپويد به پا * و گر خيره سوى دم اژدها ] گر او با تهمتن نبرد آورد * سر خويش را زير گرد آورد شكسته شود دل گوانرا بجنگ * بود اين سخن نيز بر شاه ننگ برادر تو دانى كه كهتر بود * فزون تر برو مهر مهتر بود به پيران چنين گفت پس پيلسم * كزين پهلوان دل ندارد دژم كه گر من كنم جنگ جنگى نهنگ * نيارم ببخت تو بر شاه ننگ به پيش تو با نامور چار گرد * چه كردم تو ديدى ز من دست برد همانا كنون زورم افزونترست * شكستن دل من نه اندر خورست بر آيد بدست من اين كار كرد * بگردِ در اخترِ بد مگرد چو بشنيد زو اين سخن شهريار * يكى اسپ شايستهء كارزار به دو داد با تيغ و برگستوان * همان نيزه و درع و خودِ گوان بياراست آن جنگ را پيلسم * همى راند چون شير با باد و دم بايرانيان گفت رستم كجاست * كه گويد كه او روز جنگ اژدهاست چو بشنيد گيو اين سخن بر دميد * بزد دست و تيغ از ميان بركشيد به دو گفت رستم بيك ترك جنگ * نسازد همانا كه آيدش ننگ بر آويختند آن دو جنگى بهم * دمان گيوِ گودرز با پيلسم يكى نيزه زد گيو را كز نهيب * برون آمدش هر دو پا از ركيب فرامرز چون ديد يار آمدش * همى يار جنگى به كار آمدش يكى تيغ بر نيزهء پيلسم * بزد نيزه از تيغ او شد قلم دگر باره زد بر سر ترگ اوى * شكسته شد آن تيغ پرخاش جوى [ همى گشت با آن دو يل پيلسم * بميدان بكردار شير دژم ] تهمتن ز قلب سپه بنگريد * دو گرد دلير و گرانمايه ديد بر آويخته با يكى شير مرد * بابر اندر آورده از باد گرد بدانست رستم كه جز پيلسم * ز تركان ندارد كس آن زور و دم و ديگر كه از نامور بخردان * ز گفت ستاره شمر موبدان ز اختر بد و نيك بشنوده بود * جهان را چپ و راست پيموده بود كه گر پيلسم از بد روزگار * خرد يابد و پند آموزگار نبرده چنو در جهان سر بسر * بايران و توران نبندد كمر همانا كه او را زمان آمدست * كه ايدر بچنگم دمان آمدست بلشكر بفرمود كز جاى خويش * مگر ناورند اندكى پاى پيش شوم بر گرايم تن پيلسم * ببينم كه دارد پى و شاخ و دم يكى نيزهء باركش بر گرفت * بيفشارد ران ترگ بر سر گرفت گران شد ركيب و سبك شد عنان * به چشم اندر آورد رخشان سنان غمى گشت و بر لب بر آورد كف * همى تاخت از قلب تا پيش صف